สวัสดี บล็อคของฉัน ... ไม่ได้อัพตั้งนานเลยนะ แถมยังไม่ได้เปลี่ยนธีมใด ๆ เลยด้วย ( ขออภัยน้าพี่ฟี ) มีหลากหลายเรื่องราวที่อยากจะถ่ายทอดผ่านบล็อคนี้ ... บล็อคของฉัน ...

...

รู้สึกว่า ... ชีวิตคนเราเนี่ย มันผ่านไปเร็วมากเลย ฉันรู้สึกเหมือนกับฉันเพิ่งเข้า ม.1 เมื่อไม่นานมานี้เอง แต่ตอนนี้ อีกไม่ถึงเดือน ฉันก็ต้องเข้าสู่รั้วมหาลัยแล้ว เข้าสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต ชีวิตใหม่ และเพื่อนใหม่

...

ช่วง ม.ปลาย ... มันผ่านไปเร็วจนน่ากลัว เพื่อน ๆ ของฉันตอน ม.ปลาย สำคัญกับฉันทุกคน บางคนอาจจะไม่พอใจฉัน บางคนจะเกลียดฉัน แต่ก็นั่นแหละ บนโลกนี้ไม่มีใครหรอก ที่ไม่มีคนเกลียด ต่อให้เป็นคนดีแค่ไหน ก็ต้องมีกันทุกคน ในบางครั้ง ... เราทำสิ่งหนึ่งที่ทำ 'คนหนึ่ง' พอใจ แต่ก็เป็นการทำให้ 'อีกคนหนึ่ง' ไม่พอใจ

...

ลาก่อนนะ เพื่อน ๆ ม.ปลาย 6/3 ฉันจะคิดถึงทุกคน และเชื่อว่า มิตรภาพของเรา จะคงอยู่ ... ตราบนานเท่านาน ถึงบางคน ฉันจะยอมรับการกระทำของคุณไม่ได้ แต่คุณก็ยังเป็นเพื่อนฉัน และนั่น ... ทำให้ฉันได้แต่ขอให้คุณเลิกพฤติกรรมเหล่านั้น เวรกรรมมันมีจริงเสมอนะ

...

ชีวิตฉันเคยผ่านช่วงที่ยากลำบากมา มากจนกระทั่งคุณอาจจะคิดไม่ถึง หากใครคิดว่าฉันเป็นคนธรรมดาที่เกิดมาท่ามกลางความอบอุ่น และไม่เคยเผชิญกับความยากลำบากล่ะก็ คุณอาจจะต้องคิดใหม่ ฉันเจอเรื่องราวที่เลวร้ายมามากกว่าที่คุณคิดว่าฉันจะเจอ

...

ฉันไม่ใช่คนดีมากนัก ฉันรู้ตัว ฉันเป็นคนจำพวกที่ว่า ... หากฉันมีศัตรูสักคน ฉันยินดีที่จะรับรู้ความหายนะของมัน และจะปิติเหลือเกินที่ได้ทำลายมันให้สิ้น แต่ฉันในวันนี้ ... อาจจะไม่ใช่แบบนั้น เพราะฉันมีคนที่ฉันสามารถปรึกษาได้ และฉันก็ได้เรียนรู้ชีวิตจากหลาย ๆ สิ่ง

...

คุณรู้ไหม? ... ความกตัญญูที่ประเสริฐที่สุดนั้นคืออะไร ? ... คุณอาจจะคิดว่า ต่อพ่อแม่ ? พ่อครูบาอาจารย์ ? ... แตกต่างกันตามที่แต่ละคนจะคิดไป ส่วนฉันน่ะหรือ ? ฉันคิดว่าความกตัญญูที่ประเสริฐที่สุด คือ ... 'ความกตัญญูต่อศัตรู' ...

...

คุณอาจจะคิดนะ ว่าทำไมต้องกตัญญูต่อศัตรูด้วย ? ... ใช่ ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้น ฉันคิดว่ามันไร้สาระสิ้นดี ที่ต้องมาสำนึกในบุญคุณของคนที่เป็นศัตรูของคุณ แต่รู้ไหม ? ... ว่าการที่เรายิ่งผ่านอะไรมามาก โดยเฉพาะจากศัตรูของเรานั้น มันทำให้เราเข้มแข็งขึ้น

...

เราได้รู้จักสันดานมนุษย์ ได้รู้ว่าที่จริง ... คน ๆ นั้นนิสัยเป็นยังไงกันแน่ ? ... ฉันเคยโดนใส่ร้าย ว่าฉันนั้นเป็นคนที่ 'เจ้าชู้ เจ้าเล่ห์ แกล้งเซ่อ วางแผนเก่ง' จนตอนนั้นมีคนเกลียดฉันไม่น้อยเลยล่ะ ฉันไม่ได้ตอบโต้ใด ๆ ทั้งสิ้น ฉันใช้ชีวิตของฉันตามปกติ และไม่สนว่าคนอื่นจะว่ายังไง ไม่คิดจะแก้ตัว เพราะว่าฉันไม่ใช่คนแบบนั้น

...

แล้วรู้ไหม ? ที่เคยมีคนบอกว่า ... 'กาลเวลา' พิสูจน์คนน่ะ มันจริงนะ ! สุดท้ายแล้ว ทุกคนก็ดีกับฉัน เพราะว่าพวกเขาได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉัน แต่ว่า ... 'เจ้านั่น' ที่ใส่ร้ายฉัน กลับต้องจมอยู่ในความทุกข์ และความอาฆาตแค้นที่มีต่อตัวฉัน ไม่มีทางจบสิ้น และพบกับวังวนตามแบบเดิม ฉันรู้เรื่องราวของเจ้านั่นจากหลายคน และรู้ว่า สุดท้ายแล้ว เจ้านั่นก็ไม่คิดจะปรับปรุงตัวเอง และก็วนเวียนอยู่ในความทุกข์ไม่มีที่สิ้นสุด

...

ฉันคุยกับอาจารย์สอนคอม ฯ ซึ่งท่านเป็นคนที่น่าศรัทธามากคนหนึ่ง และฉันเล่าเรื่องของคน ๆ นี้ให้ฟัง และท่านบอกว่า 'คนแบบนี้นั้น น่าสงสารมาก เพราะเขาคงมีปมด้อยหรือปัญหาครอบครัว จึงต้องทำตัวแบบนั้น' ฉันฟังแล้วฉันก็เข้าใจ แต่สุดท้ายแล้ว มันก็ขึ้นอยู่กับตัวบุคคลเอง ว่าจะคิดกันได้แค่ไหน ? ... ฉันอาจจะเป็นเหมือนเจ้านั่นก็ได้ ถ้าฉันยังคิดไม่ได้

...

จนวันนี้ ฉันยังโกรธแค้นมันไหม ? ... ฉันกล้าตอบว่า 'ไม่' ... แต่ถ้าถามว่า ฉันยังยินดีที่จะเห็นมันพินาศไหม ? ฉันก็กล้าตอบอีกว่า 'ใช่' ... มันเป็นสันดานไม่ดีที่ฉันพยายามจะแก้ ในตอนนี้ เจ้านั่น ... ก็คงจะจมอยู่ในความทุกข์ที่ต้นเหตุเกิดจากตัวมันเองต่อไป ฉันก็ขอให้มันคิดได้สักวันละกัน จะได้หลุดพ้นจากความทุกข์นี้ซะที ถ้าไม่เช่นนั้น เจ้านั้นก็คงจะอยู่ในสังคมไม่ได้ และคงจะสร้างปัญหาอย่างแน่นอน

...

วันนี้ เป็นวันที่ครอบครัวควรจะอยู่ด้วยกัน วันนี้ฉันก็อยู่กับครอบครัว เมื่อตอนเย็นวันนี้ ฉันออกไปวิ่ง ออกไปวิ่งเป็นปกติ ตามปกติแล้วฉันจะวิ่งวันละ 4 - 5 รอบ แล้วแต่ร่างกายจะไหว ( รอบหนึ่งประมาณ 1.5 กิโลเมตร ) ตลอดเวลาที่ฉันวิ่งทุกวัน ฉันจะเห็นนกกระยาง ( หรือกระสา ? ) สองตัวบินเคียงคู่กันผ่านบ่อน้ำตรงกลางตลอด แสงอาทิตย์ที่ใกล้จะลับขอบฟ้ากระทบกับเม็ดเหงื่อตามร่างกายของฉันจนเป็นประกาย เหมือนกับที่ปรากฎบนผืนน้ำซึ่งไหวน้อย ๆ ตามแรงลม

...

พอฉันกลับมาถึงบ้าง ฉันก็เล่นน้ำกับน้อง ๆ เพราะฉันคิดว่า ต่อไป ... ฉันคงจะไม่ได้เจอพวกเขาบ่อยมากนัก เลยอยากจะเป็นพี่ที่ดีสักหน่อย ถึงบางครั้งจะรำคาญพวกมันนิดหน่อย แต่สุดท้ายแล้ว ก็เป็นน้องของเรานี่นะ พอเสร็จแล้ว ฉันก็กลับเข้าบ้าน ทานอาหาร และอาบน้ำ

...

สองสามวันนี้ ฉันเป็นอะไรไม่รู้ ฉันคิดถึงคน ๆ นึงมาก จนกระทั่งฝันเห็นเธอในฝันมาสองวันแล้ว เธอก็ไม่ได้ไปไหนหรอกนะ แต่ว่าตอนนี้เธออยู่ไกลจากฉันมาก และอีกสองวันคงจะกลับมาแล้วล่ะ ฉันเหมือนคนบ้านิด ๆ เพราะกลางดึก ( ประมาณ 3 - 4 ทุ่ม ) ฉันจะเดินออกไป มองท้องฟ้า และหมู่ดาว ... ถึงบางครั้งจะมีเมฆมากก็ตามแต่ แต่ฉันก็แอบคิดว่า เธอคงจะมองดาวดวงเดียวกับฉันอยู่ หรืออย่างน้อย ... เราสองคนก็มองฟ้าผืนเดียวกันนี่นะ

...

คิดถึงมากนะ คิดถึงมาก ... อยากให้เธอกลับมาเหลือเกิน แต่ก็นะ ... คงไม่ได้ แต่ว่านะ รู้อะไรไหม ? พอฉันคิดอะไรบางอย่างแล้ว มันก็ทำให้ฉันยิ้มออก จำได้ไหม ... ฉันนึกถึงคำที่เธอเคยบอกว่า 'เธออยู่กับฉันเสมอ' และฉันก็เชื่อแบบนั้น แม้ว่าร่างกายจะไกลห่าง หากแต่หัวใจของเราสองคน ใกล้กันเพียงนิดเดียว

...

ต่อไป ฉันกับเธอ จะได้อยู่ใกล้กันแล้วนะ อีกไม่ถึงเดือน เราจะได้เจอหน้ากันทุกวัน และนั่น คงมีความสุขน่าดู ฉันรักเธอนะ ... รู้ไหม ฉันรักเธอ ฉันคงใช้คำว่า 'รักที่สุด' ไม่ได้ เพราะว่าความรักของฉันนั้นมันงอกงามขึ้นทุกวัน และดูท่าว่าจะไม่มีทางลดลงด้วยเลยน่ะสิ

อย่าไล่ให้ฉันไปหาคนอื่น อย่าบอกว่ามีคนอื่นที่ดีกว่าเธอ อย่าบอกว่ามีคนอื่นที่เหมาะสมกับฉันมากกว่าเธอ ฉันไม่มีทางเปลี่ยนใจหรอก หัวใจฉันยึดมั่นเพียงเธอเท่านั้น อย่าคิดว่าเธอฉุดให้ฉันช้าลง เธอรู้ไหม? สำหรับฉัน เธอนั่นแหละ 'ดีที่สุดแล้วล่ะ !'

...

ฉันคงต้องปั่นนิยายอีกแล้ว เพราะตอนนี้ฉันก็มีงาน ฉันต้องปั่นต้นฉบับนิยายเล่มสอง ส่งก่อนยี่สิบเมษา ฯ นี้ ไม่งั้นฉันได้โดน บก. บีบคอตายแน่เลย ^[]^ ! ฮะ ฮะ ... สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนมีความสุขในวันสงกรานต์นะ !

ก็นะ เมื่อประมาณเดือนสองเดือนที่แล้ว สำนักพิมพ์แก่นปัญญาสนใจนิยายของเราละ ! แล้วจะได้ตีพิมพ์ออกมาเป็นหนังสือด้วย เป็นความดีใจของเรามากเลยทีเดียว ! ก็นะ นิยายก็ชื่อเรื่อง ...

Zeles : สงครามศักดิ์สิทธิ์

ก็คงจะวางขายปลายเดือนนี้ละ ที่ร้านนายอินทร์ทั่วประเทศไทย ตอนนี้กำลังจัดการเรื่องสัญญาอะไรต่อมิอะไรอยู่ owo กร๊าวววว ! เซจี๊เป็นคนออกแบบปกให้เราด้วยละ ~ ชอบมากเลยทีเดียว ! บังคับเพื่อน ๆ ซื้อทุก ๆ คนเลย ! >w< ~ ใครหลงเข้ามาอ่านก็ต้องซื้อนะ ! ( ฮา ) ต้องแต่งเล่มสองให้เสร็จก่อนสิ้นเดือนเมษายนด้วย -- -+ .. !

อุดหนุนเราด้วยน้า >w< ~ โอส ! ... !

เมื่อวันที่ 6 มกราคมที่ผ่านมานั้น ไป Dream World มาละ ~ ไปกับพวกเพื่อนห้องเก่า >w< ~ สนุกแล้วก็มีความสุขมาก ๆ เลยละ ! แถมยังได้รับของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดเท่าที่เคยได้มาด้วย ทำให้วันนั้นยิ่งมีความสุขมากกว่าเดิมอีกน้า owo/ ~

ก็มาถึงโรงเรียนตอนเช้าแล้ว เจอนั่งกันอยู่ประมาณแค่ 5 - 6 คน ก็ทักทายกันตามอัธยาศัยอ่ะนะ พอมากันครบแล้วก็ขึ้นรถ มุ่งสู่ Dream World เลย !! ก็แวะรับบางคนกลางทาง ซึ่งตอนแรกไม่ค่อยอยากเจอเท่าไร แต่ว่าวันนี้ก็ดูปกติดีนี่ เลยรู้สึกเฉย ๆ แล้วละ ฮาดีด้วย ~ ก็มาถึง Dream World แล้ว ก็มาเจอจูนซึ่งรออยู่แล้ว จากนั้นจึงรวมเงินกันไปซื้อบัตรเข้า ระหว่างทางแอบหมั่นไส้ เดินกันเป็นคู่ ๆ เชียวนะ =w=; ... ( ซุง + จูน , พุทธ + หนม )

ก็ ... เข้าไปก็ไปเล่นรถไฟหนูกันก่อนเลย ! แกล้งกรี๊ดกันหนุกหนาน =w=; แล้วก็ลงมาไปนั่งกินมาม่ากัน ระหว่างนั้นเองก็ได้รู้ว่า 'คนสำคัญ' ของเรา มาถึงแล้วละ ! ละจากมาม่าแล้ววิ่งไปที่ประตูทางเข้าทันที เห็นเซกับเซตเดินเข้ามา ก็แอบแว่บเข้าร้านขนม เดินอ้อมไปด้านหลังแล้วก็ ... ชะแว่บ ! โผล่มายืนข้างหลัง ได้ยินเซนินทาเล็กน้อย ( ฮา ) พอเดินไปสักพักเซสังเกตเห็นเราที่กระจกด้านหน้า เท่านั้นละ เซก็วิ่ง =[]= ! ก็วิ่งตามไป ( ฮา ) จากนั้นก็พามาเจอเพื่อน ๆ ~

ก็นั่งกินมาม่าอีกสักแปปจนเกลี้ยง แล้วก็เดินไปด้วยกัน รู้สึกมีความสุขมากเลยแฮะ ... ก็จับมือเซแล้วพาเดินตามกลุ่มเพื่อน ๆ ไป ระหว่างทางก็แวะดูแพะ =[]= ! ยืน ๆ มอง ๆ กันสักพัก แล้วก็เคลื่อนขบวนต่อกันไป จนมาถึงบ้านผีสิง >w< เซตกับพวกเพื่อนเอลก็เข้าไปกัน แต่เอลกับเซนั่งคุยกันอยู่ด้านนอก พอเพื่อน ๆ ออกมา เราก็ยกพวกกันไปที่ไวกิ้งเลย =[]= ! ขึ้นไวกิ้งก็นั่งอยู่ข้างหลังสุด เสียวมาก ๆ เลย กร๊าวววว ~ แอบแกล้งเซไปนิดนึง ( ฮา )

ชอบรูปนี้จังเลย ! >w< น่ารักดี ~ ( ฮา )

รูปนี้ก็น่ารัก >w< ชอบมากเลย ~ กร๊าววววว ! วันนั้นเป็นวันที่เอลมีความสุขมากอีกวันเลยทีเดียว

พอจากไวกิ้ง เราก็ยกพวกกันไปต่อ ... ก็ มาหยุดที่หน้าเมืองหิมะ =[]= ! ( ต้องเข้าซี่ ๆ ) จากนั้นก็ยกพวกกันเข้าไปในเมืองหิมะเลย ! กร๊าวววว ~ เล่นเลื่อน ๆ แบกขึ้นไปอันเดียวพอ ก็ให้เซจี๊นั่งก่อนแล้วเอลก็นั่งกอดไว้จากด้านหลัง จากนั้นก็ ... ถลาเลย !! โอสสสสสส ~ ส ! เล่นกันประมาณสองสามรอบ เซก็พาเข้าไปในบ้านน้ำแข็ง เอ ... เขาเรียกว่าอะไรนะ อ้อ ๆ ! อิ๊กลู หรือเปล่า ? ซุกอยู่ในนั้นกัน อบอุ่น ๆ ~ แล้วก็ออกมาถ่ายรูปกับตุ๊กตาหมีขาว เล่นเพนกวิน ก็นึกถึงพี่ฟี =[]= ! โอ้ว ... ญาติพี่น้องพี่ฟีมาอยู่ที่นี่เองสินะ !!

ออกจากเมืองหิมะกัน ( ซึ่งตอนนั้นตัวเองยังไม่อยากออก ) ก็ออกมาไปเล่นพรมวิเศษ รั่วมาก =[]= ! จนเซแอบขำ เพราะปล่อยแขนปล่อยขาให้มันลอยไปล่องมา ~ โอย ! รั่วมาก =[]= !!! จากนั้นพอลงมา เอลจี๊ก็เดินไปซื้อน้ำเปล่า เซจี๊ก็เดินตามมา แล้วก็มองหน้ากันก่อนจะยิ้มออกมาทั้งคู่ ( กร๊าววว ! วันนี้มีความสุขจัง ! ) จากนั้นจึงพากันไปต่อแถวขึ้นแรปเตอร์ พอมองสมาชิก ... ทิ้งแฟนตัวเองกันหมดเลยนี่ =[]= ! จูนมาขึ้นทิ้งเจ้าซุงไว้ เจ้าหนมมาขึ้นทิ้งพุทธไว้ เจ้าเอล ... หนีเซจี๊มาขึ้น ( โฮก ! เซจี๊ เอลขอโทษ T^T ) ตอนเล่นเจ้านี่ ก็รั่วอีกครับผม ! นั่งพับเพียบบนแรปเตอร์ ! ( ทำไปได้ ? ) แอบเอื้อมมือจะไปปลดเข็มขัดเจ้าหนม ( แกล้งมัน ฮา ~ )

พอลงมา ก็ เอ ... ไปไหนกันต่อหน้า อ้อ ๆ ! ไป KFC กัน ! ก็แบ่งออกเป็นสองโต๊ะเลย >w< ! ( โต๊ะมีคู่กับโต๊ะไร้คู่ ) แต่อาร์มกับเซตต้องมานั่งโต๊ะมีคู่ โดนเอลบังคับให้ดูแลเซต ( ฮา ) ก็นั่ง ๆ กินกันไป ผลัดกันป้อนกับเซจี๊ >///< มีความสุขอีกแล้ว โฮก ~ KFC ใน Dream World น่าจะมีไอติมขายน้า =w=; พอทานกันเสร็จ ก็แว่บไป ! จำไม่ได้ว่าเล่นอะไร รู้สึกจา ... เอ ... แกรนด์ แคนย่อน ละมั้ง ? ก็ไปกับเซจี๊สองคน >w< ( คนมันเกินต้องมีเศษอยู่แล้ว ) ทำไมมุมที่เอลนั่งมันซวยงี้เนี่ย ! ลงทีน้ำพุ่งกระจายเต็มขากางเกง เล่นไปก็แอบขำไปกับเซ พอลงมา ก็ต่อด้วยเครื่องเล่นที่ขาดไม่ได้ !! ซูเปอร์สแปลช ! ( สะกดงี้มั้ง ? ) อ้อ ๆ ! ลืมอะไรไปอย่าง ตอนเล่นไวกิ้งเสร็จก็ไปเล่นรถไฟเหาะมาด้วย ~ ( ขี้ลืม )

เล่นเสร็จ เปียกโชกครับผม =[]= ! ง๊าววว ! แต่ว่าพวกเพื่อน ๆ จะเล่นอีกรอบ =w=; เอลกับเซเลยอาสานั่งเฝ้าของละ ก็นะ ... ให้เซจี๊นอนตัก >w< แต่พอจะเล่นกันอีกรอบ ก็เลยให้เซตเฝ้าของแทน แล้วเซกับเอลก็เดินไปกันสองคน ~ ระหว่างทางก็มีพาเหรด ( ฮา ) รีบวิ่งกันไปที่กระเช้าลอยฟ้า แล้วก็ขึ้นกันเลย วิวสวยมากเลยแฮะ แต่คนที่นั่งข้างเราสวยกว่าเยอะ ( แอบเลี่ยน ) พอลงมาก็เดินกันไปที่ข้างหน้า ไม่สิ เข้าไปในสวนอะไรสักอย่างก่อน จำชื่อไม่ได้ ที่มีพวกสิ่งก่อสร้างสำคัญของโลกอ่า แล้วก็ออกมาซื้อสายไหมกับน้ำมานั่งกินกับเซจี๊ ~ หวานจังเลย >w< ~

จากนั้นสักพักก็พากันกับเซไปหาเพื่อน ๆ เขากำลังจะขึ้นรถบั๊มกัน ! เอลก็เลยขอเล่นด้วย ! โฮก ! แต่แอบหลอนหน่อยนึง เพราะตาที่เรายังไม่ได้เล่น ( ตาก่อนหน้า ) มีรถคันนึงมันวิ่งสะเปะสะปะไปทั่วเอง ! ( หลอน =[]= ! ) ก็คิดในใจว่าไม่ขึ้นเจ้าคันนั้นแน่ พอถึงตาพวกเราก็ลุยกันเลย ! เอลก็แอบโฉบไปที่รั้วไปบ๊ายบายเซจี๊ก่อนจะวิ่งไล่บี้เพื่อน ( หรือถูกบี้ ? ) เสียดายแปปเดียวก็เสร็จแฮะ ก็พวกเพื่อนพากันไปเล่นซูเปอร์สแปลชอีกครั้ง เอลกับเซแล้วก็เซตเลยพากันไปขึ้นรถไฟตะลุยจักรวาล ติดใจ เลยขึ้นหลายรอบหน่อย >w< ... แล้วพวกเพื่อน ๆ เราก็กลับมาเลยเข้าไปกันอีกรอบนึง ! แล้วก็ถึงจะเดินกลับไปข้างหน้า ก็มาถ่ายรูปกัน ชอบรูปนี้เหมือนกันแฮะ ~

จากนั้นก็ออกมา ก็บ๊ายบายเซ ลากันแล้วก็พาเซไปส่งตรงที่ขึ้นแท็กซี่ แต่เห็นว่ามันไม่มาซะที เลยพาเซขึ้นรถตู้ไปลงข้างหน้าด้วยดีกว่า ( กลัว อันตราย =w=; ) ก็ฝากมีดพกให้เซตถือไว้ด้วย เผื่อเกิดอะไรขึ้น ( ก็ผมเป็นห่วงนี่ !! ) แง่งงงง ~ แล้วก็พากันกลับชลบุรี ก็ ... การมา Dream World ครั้งนี้ เป็น Dream World ที่สนุกและมีความสุขที่สุดเลย >////< ~

...

...

...

"รักที่สุดเลยนะ ~"